Kappskákir
Næsta kappskákmót gekk ágætlega fyrir sig og 1. maí, þegar mótinu skyldi lokið, voru vinningar taldir saman. Sigurvegari reyndist vera Jón Baldvinsson, Eggert Guðmundsson Gilfer í öðru sæti og Þorlákur Ófeigsson í því þriðja.
Nú höfðu fjölmargir nýir félagar verið teknir inn og hófu þeir þátttöku í kappskákum og æfingum. Þegar næsta kappskákmóti lauk, var Jón Baldvinsson enn á ný sigursæll, Sumarliði Sveinsson lenti í öðru sæti og Ágúst Pálmason í því þriðja.
Kappskákir héldu síðan áfram, en um áramót var einni skák ólokið, en öllum skákum varð þá að vera lokið samkvæmt lögum. Kom það því í hlut dómnefndar að ákveða, hvor þeirra tveggja keppenda, sem átti ólokið skák, skyldi dæmdur úr leik, Sumarliði Sveinsson eða Kristinn Auðunsson.
Jón Baldvinsson var öruggur sigurvegari með 17 vinninga, en Sumarliði hafði 15 í öðru sæti, en nefndin beið með að ákveða 2. verðlaun, uns þeirri skák væri lokið. Hún breytti þó engu og varð Sumarliði í 2. sæti og Þorlákur Ófeigsson í þriðja.
Jón Baldvinsson varaformaður tók nú við formennsku, en hann fékk einnig þann heiður, að fá 1. verðlaunagripinn til eignar, eftir að hafa unnið 1. verðlaun þrisvar í röð. Jón Jónsson fékk flest atkvæði í stöðu gjaldkera (áður féhirðis) og Guðmundur Gunnlaugsson var kjörinn ritari.
Nú var komið að áframhaldandi kappskákum, þar sem teflt var um silfurskjöld með ágreiptu taflborði. Sú nýbreytni var nú samþykkt, að „einn teflir við alla og allir við einn, eitt tafl við hvern”, í stað þriggja. Jón Baldvinsson varð nú ekki jafn virkur og áður og börðust Sigurgeir Jónsson og Sumarliði Sveinsson um efsta sætið í mótum félagsins.
Haustið 1911 flutti félagið sig enn um set og fengu inn á „Ingólfi”. Nú virðist hafa verið komin þreyta í félagið, jafnframt því, að fremstu „leikmenn” félagsins tóku orðið sífellt minna þátt í mótum þess, enda höfðu þeir í nógu að snúast á mótum stóra bróður, Taflfélags Reykjavíkur.
Á aðalfundi Skákar 8. janúar 1912 var það samþykkt samhljóða, að „steypa saman fjelaginu við ,Taflfjelag Reykjavíkur’, þar sem flestir meðlimirnir voru líka meðlimir í því fjelagi...”. Félagarnir í Skák voru aldrei verulega margir, en í viðveruskrá félagsins voru sjaldan fleiri en 15 skákmenn skráðir með nafnakalli. Þeir voru hinsvegar áhugasamir mjög og áttu eftir að verða meðal atorkusömustu „leikmanna” Taflfélags Reykjavíkur.
Félagið Skák hafði kannski ekki varanleg áhrif á íslenskt skáklíf, en upprifjun þessa tímabils, þegar eldhugar risu í landinu og hófu starfsemi fyrir eigin reikning (án styrkja), ætti að leiða hugann að því, að skáksaga Íslendinga er enn ekki fyllilega skrifuð. Ekki er ljóst í mínum huga, þegar þetta er skrifað, hvaða þættir í starfsemi Skákar voru nýjung og hvað hafði verið fengið að láni frá Taflfélagi Reykjavíkur. En í öllu falli ætti stutt saga „Félagsins Skák” að vera athygliverð fyrir skákáhugamenn á Íslandi. |
